Monarchia feudalna była ustrojem politycznym, którego najbardziej charakterystyczną cechą było zhierarchizowane społeczeństwo w którym występowały trzy stany, a mianowicie – rycerstwo, duchowieństwo oraz chłopi. Ci ostatni mieli w społeczeństwie najniższą pozycję. W monarchii feudalnej król skupiał w rękach całą władzę (była ona dziedziczona), jednakże władzy realnej nie posiadał. Krajem rządziły w praktyce arystokraci oraz szlachcice posiadający rozliczne przywileje, a przede wszystkim ziemie nadane im przez monarchę. Przedstawiciele stanu rycerskiego również mogli liczyć na ziemskie przywileje, ale najpierw musieli sobie na to zasłużyć czynami na polu walki, a potem złożyć władcy lenny hołd. Obowiązkiem chłopów z kolei było uprawianie ziem należących do kogo innego – sami byli zbyt biedni, aby liczyć na otrzymanie ich na własność. Monarchia feudalna zaczęła powoli upadać w piętnastym stuleciu. Z niej uformowały się inne ustroje jak dla przykładu republika czy monarchia administracyjna.