Monarchia absolutna jest politycznym ustrojem, w którym monarcha posiada całą władzę – a zatem wykonawczą, sądowniczą oraz ustawodawczą. Tego rodzaju forma rządzenia cieszyła się największą popularnością w czasach starożytnych oraz we wczesnej fazie ery nowożytnej. Za znakomity przykład może w tym miejscu posłużyć Cesarstwo Rzymskie. Monarcha zawsze sam osobiście wybierał swoich przedstawicieli, którzy reprezentowali go w rozmaitych ośrodkach władzy. Nowożytny absolutyzm zaczął się formować w momencie, kiedy feudalizm chylił się ku końcowi. Zaczęły się wówczas kształtować państwa narodowe o bardzo mocnej pozycji. Początki tego procesu datowane są na czternaste stulecie, natomiast znaczne jego nasilenie nastąpiło dwieście lat później. Wiek siedemnasty przyniósł we Francji narodziny monarchii absolutnej w najbardziej klasycznej postaci – uwidoczniło się to zwłaszcza za rządów Ludwika XIV. W dzisiejszych czasach nie ma wielu przykładów tego rodzaju ustroju – są nimi Watykan i Arabia Saudyjska.